گفتند اى محمّد ! خدا هر چه خواهد كند ، خليفه أبو بكر است . » ودر فضل عمر از گفتار جبريل نقل كردند كه اى محمّد اگر همان مدت كه نوح در قوم خويش بود يعنى هزار پنجاه سال كم ذكر فضائل عمر كنم يكى از فضائل أو نيارم گفت . » « 1 » بعضي از اين مجعولات به هذيان ديوانگان تبدار مانند بود چون اين : بهشت وجهنم مفاخره كردند ، جهنم ببهشت گفت من بقدر از تو فزونم كه فرعونان وجبّاران وشاهان وشهزادگان مقيم منند وخدا به بهشت وحى كرد بگو من افضلم كه خدايم براي أبو بكر وعمر زينت كرده است ! » من در اين سخن مايه‌اى از هنر جعّال أجير مىبينم كه دل به جعل نداشته وگوئى به عمد مدحي مانند ذم آورده كه دو خليفه را با فرعونان وجباران هماورد كرده است . يا اين ، كه بروايت عايشه از گفتار پيمبر در فضل أبو بكر آورده‌اند : « جبريل گفت كه خدا روح أبو بكر را برگزيد وخاك آن را از بهشت وآب آن را از چشمهء حيوان كرد ، ودر بهشت ، قصرى از يك گوهر سپيد براي أو ساخت وتعهد كرد كه ثواب از أو برنگيرد وگناه از أو باز خواست نكند وخدا هم ضامن است كه در مجاورت قبر من جز أو كس نخوابد ( ولا بد عمر به نقض ضمانت خدا خفته است ) وخليفهء من جز أو نباشد كه جبريل وميكائيل وگروهى از شيطانهاى دريا بر اين پيمان كرده‌اند ( ولا بد پيمان شيطان‌هاى دريا براي محكم كارى است تا اگر خداى نكرده جبريل وميكائيل جر زدند واز اداى شهادت دريغ كردند ، محصول خاك بهشت وآب حيوان بىگواه نماند ! ) وهم اين حديث در فضايل أبو بكر گفتنى است كه پندارند پيمبر گفته : « روز قيامت براي إبراهيم

--> ( 1 ) اللئالي المصنوعة